Zen zijn. Ik dacht altijd dat het betekende dat je in volle rust was. Laatst leerde ik van een meditatie instructeur dat het ‘met je volle aandacht in het moment’ betekende. Maar wat betekent dat dan? Paarden leven in het hier en nu. Ze zijn bezig met nu en niet met morgen of gisteren. Wij als mensen zijn dat wel. We denken aan dingen die gisteren op het werk gebeurd zijn of dingen die over een paar weken (of zelfs jaren!) in de planning staan. Zo verliezen we vaak de aandacht voor het moment zelf. Het hier en nu. We missen dan ook hoe mooi het kan zijn. Ik merk het zelf aan mijn wat rusteloze gedrag. Ik kan behoefte hebben aan ‘even niks’ maar op het moment dat dat ‘even niks’ mogelijk is, plan ik dat graag zoveel mogelijk vol met dingen die ik nog moet doen. Op dit moment zit ik in de zon in de paddock, tussen de paarden. Zij staan te eten en te zonnen. Ze zijn vol in het moment en genieten. Tenminste, dat denk ik met mijn mensengedachten. Ik daarentegen, ben na…

Zen zijn. Ik dacht altijd dat het betekende dat je in volle rust was. Laatst leerde ik van een meditatie instructeur dat het ‘met je volle aandacht in het moment’ betekende. Maar wat betekent dat dan?

Paarden leven in het hier en nu. Ze zijn bezig met nu en niet met morgen of gisteren. Wij als mensen zijn dat wel. We denken aan dingen die gisteren op het werk gebeurd zijn of dingen die over een paar weken (of zelfs jaren!) in de planning staan. Zo verliezen we vaak de aandacht voor het moment zelf. Het hier en nu. We missen dan ook hoe mooi het kan zijn.

Ik merk het zelf aan mijn wat rusteloze gedrag. Ik kan behoefte hebben aan ‘even niks’ maar op het moment dat dat ‘even niks’ mogelijk is, plan ik dat graag zoveel mogelijk vol met dingen die ik nog moet doen. Op dit moment zit ik in de zon in de paddock, tussen de paarden. Zij staan te eten en te zonnen. Ze zijn vol in het moment en genieten. Tenminste, dat denk ik met mijn mensengedachten.

Ik daarentegen, ben na een paar minuten alweer rusteloos en denk aan een blog dat ik hier over kan schrijven. Die typ ik dan nu ook gelijk maar even, in mijn ‘even niks’ momentje, en kan ik vanavond vast uitwerken op de pc want dan ben ik alleen thuis.

Waar zal ik het blog posten? Misschien moet ik even contact opnemen met mijn webdesigner die mijn website iets aan kan passen. Zal het goed gelezen worden? Anders zou het jammer zijn… De tijd verstrijkt waarin ik verwoed op mijn telefoon aan het typen ben. Plots hoor ik mijn naam; daar is mijn volgende afspraak. Mijn momentje ‘even niets’ is voorbij. Gevuld en wel.

De paarden staan te soezen in de zon. Ja, ik kan nog heel wat van ze leren.